Nieuwsgierig Aagje.
Sociale nieuwsgierigheid, Het is in mijn werk een belangrijke drijfveer. Maar wat is het eigenlijk?
"Wat ben je toch nieuwsgierig!" Mijn man zegt dat geregeld tegen me. Het is niet altijd als compliment bedoeld, want volgens hem wil ik altijd alles weten. Wie iemand is. Waar iemand vandaan komt. Wat iemand bezighoudt. Waarom iemand doet wat hij doet. Ik noem het zelf liever interesse. Nieuwsgierig Aagje klinkt tenslotte alsof je overal met je neus bovenop zit, alsof je bemoeizuchtig bent, en dat ben ik natuurlijk niet ;-).
Interesse klinkt wat mij betreft een stuk vriendelijker. Je richt je aandacht op de ander, zonder vooropgezet plan, waarbij je scherp luistert en een gesprek zich verdiept.
Die belangstelling komt van binnenuit en laat zich niet afdwingen. De vragen komen vanzelf en bieden ruimte. Vaak is één simpel woord genoeg: waarom? Het gaat hierbij om kijken, luisteren, ruimte laten. Het verdraagt ook het niet-weten. Jij of de ander hoeft het antwoord niet paraat te hebben. Dat schept rust in het contact en vertrouwen aan beide kanten en werkt verbindend. Wie oprecht geïnteresseerd is, nodigt uit tot vertellen. Wanneer niemand hoeft te doen alsof hij het al weet, worden de gesprekken rijker.
Die interesse heeft een naam: sociale nieuwsgierigheid. Het is het verlangen om te begrijpen wie de ander is, wat iemand drijft, hoe een verhaal is gevormd. Het is in mijn werk een belangrijke drijfveer. Nieuwe mensen en hun verhalen trekken me aan. Ik luister, stel vragen, neem waar. Tegelijk richt die nieuwsgierigheid zich ook naar binnen. Ik blijf leren en mezelf ontwikkelen. Mijn wereld wordt er groter van.
Dus ja, ik wil graag veel weten.
Zo blijf ik in beweging. In contact. Met anderen en met mezelf.