Heb ik de moed?

Terug naar overzicht

18-03-2019
Trefwoorden:
schrijfproces

Schrijven vraagt moed. Wat zullen mijn man, mijn dochter, mijn familie en vrienden wel niet zeggen over die expliciete seksscene en valse dialoog die ik geschreven heb?


Moed en kwetsbaarheid

Tot ik begon met mijn boek stond ik er eigenlijk niet zo bij stil. Bij het feit dat een schrijver zich zo kwetsbaar opstelt. En dat schrijven gewoon veel moed vraagt.

Ik heb hiervoor vooral blogs en korte verhalen geschreven. Blogs die op mij of mijn omgeving/werk betrekking hadden. Mezelf daarin laten zien, vond (en vind) ik al kwetsbaar genoeg.

Vals kreng

Als beginnend schrijver voelt dit eerste boek als een avontuur. Waar gaat het over? Hoe schrijf ik dat op? En hoe is het mogelijk dat bepaalde beelden en gedachtes over een scene écht uit mijn brein komen? Het mag dan wel fictie zijn, maar ik kom onvermoede kanten van mezelf tegen. Ik geniet enorm van het schrijven van gemene en valse scenes en dialogen. Kanten die in het dagelijks leven niet echt uit de verf komen, maar zeker in mij zitten. Blijkt maar weer.

Seks

En wat te denken van het schrijven van seksscenes. Over kwetsbaarheid gesproken. Daar moet ik toch ech wel wat voor overwinnen. Het is dan wel fictie, maar het moet op zijn minst waarheidsgetrouw zijn en zeker niet tenenkrommend. En natuurlijk functioneel. Anders laat ik zo'n scene liever weg. In mijn valkuilen gereserveerdheid en preutsheid kan en mag ik nu niet stappen. Dat komt mijn verhaal niet ten goede. Maar OMG, spannend vind ik het wel. 

Ach, het komt allemaal vast wel goed. En mocht het boek niet worden wat ik ervan verwacht of wat anderen ervan verwachten, dan heb ik in ieder geval wel moed getoond. En ben ik flink buiten mijn comfortzone gestapt. Dat is ook wat waard!