Fietsroulette
Fietsroulette
Fietsroulette
Ik ben altijd te vroeg op het station. Dat geeft rust. Ik weet graag waar ik aan toe ben. Dat deel heb ik zelf in de hand.
Tot ik mijn fiets meeneem. Dan begint de fietsroulette.
Je weet nooit voor welke deur je moet gaan staan. De ene keer blijkt de trein korter dan je verwacht. De andere keer is er maar één plek voor fietsen. En als je eindelijk voor de goede deur staat, staan er al drie fietsen. Dan zie je de deuren sluiten terwijl jij, mét een fietskaartje op zak, op het perron achterblijft.
Leo en ik willen vanuit Gouda naar Heerenveen. We zijn ruim op tijd. Toch vertrekt de ene na de andere trein zonder ons. Er is geen plek meer voor de fiets. Of we staan voor de verkeerde deur. De sprinter biedt vaak meer kans, maar om met alleen sprinters naar Heerenveen te reizen… daar ben je een dag mee bezig. Aan de andere kant: drie intercity's aan je voorbij zien gaan kost ook uren. Bij iedere trein is het weer hetzelfde. Waar zal de fietsdeur deze keer zijn? Hebben we geluk? Ik word er onrustig en chagrijnig van.
Uiteindelijk lukt het. We kunnen mee. Even later controleert de conducteur de kaartjes. Ook die van de fietsen. De jongen die al met zijn fiets in de trein zat toen wij instapten, blijkt geen kaartje te hebben. Niet voor zichzelf. En ook niet voor zijn fiets. Hij krijgt geen boete. Leuk voor hem. Al voelt het wat onrechtvaardig, maar ook hier geldt: het toeval wint.
Ik hou niet van gokken. Toch ben ik, mét fiets, de volgende keer gewoon weer te vroeg. Misschien rolt het balletje dan wel de goede (lees: mijn) kant op.